قانون راجع به نحوه استخدام مهندسین و کمک مهندسین و تکنیسین‌ها (منسوخ)

مصوب ۱۳۳۸/۱۰/۲۳ مجلس شورای ملی

قانون راجع به نحوه استخدام مهندسین و کمک مهندسین و تکنیسین‌ها (منسوخ)

مصوب ۱۳۳۸/۱۰/۲۳ مجلس شورای ملی

ماده ۱- مهندسین و نقشه‌برداران و زمین‌شناسان و کمک مهندسین و تکنیسین‌های وزارتخانه‌ها و مؤسسات وابسته به دولت در صورتی که دارای‌گواهی‌نامه رسمی باشند که شورای عالی فرهنگ آنرا به رسمیت شناخته باشد از مزایای این قانون بهره‌مند خواهند شد.

تبصره ۱ (منسوخ ۱۳۵۰/۹/۸)- فارغ‌التحصیلان دانشکده علوم که در کارگاه‌های فنی – کارخانجات معادن – راه سازی – نقشه‌برداری – آزمایشگاه‌های تجسسی و‌ کنترل و سایر مؤسسات فنی وابسته به دولت که وارد خدمت شده یا می‌شوند بنابر ارزش تحصیلاتشان (‌لیسانس – فوق لیسانس – دکترا) از مزایای این ‌قانون بهره‌مند خواهند شد.

تبصره ۲- استخدام کارمندان مشمول این قانون طبق ماده چهار قانون استخدام کشوری از طریق مسابقه بعمل خواهد آمد.

ماده ۲- خدمت مشمولین ماده یک دارای ده پایه بوده و مدت توقف در پایه‌های یک و دو و سه و چهار دو سال و برای پایه‌های پنج و شش و هفت‌ سه سال و برای بقیه پایه‌ها چهار سال خواهد بود. ‌

تبصره ۱- مهندسینی که ارزش تحصیلات آن‌ها از طرف شورای عالی فرهنگ با قید عنوان مهندسی دکتری یا معادل آن در رشته مربوط باشد با پایه ‌سه و مهندسینی که ارزش تحصیلات آن‌ها فوق لیسانس باشد با پایه دو و مهندسینی که ارزش تحصیلات آن‌ها با داشتن عنوان مهندسی لیسانس باشد با ‌پایه یک مهندسی وارد خدمت خواهند شد.

تبصره ۲ (منسوخ ۱۳۵۰/۹/۸)– کسانی که ارزش تحصیلات فنی آن‌ها در امور مربوط به مهندسی و نقشه‌برداری و معادن و سایر رشته‌های فنی از طرف شورای عالی‌ فرهنگ (‌فوق دیپلم) شناخته شود با پایه کمک مهندسی و نیز کسانی که ارزش تحصیلات آنان در امور مهندسی و نقشه‌برداری و معادن و سایر‌ رشته‌های فنی دیپلمه کامل متوسطه و یا معادل آن شناخته شود با پایه یک کمک مهندسی وارد خدمت خواهند شد. ‌

ماده ۳- میزان حقوق با پایه یک مهندسی شش هزار ریال و کمک مهندسی چهار هزار ریال و حقوق پایه‌های دو و سه و چهار برابر است با حقوق پایه قبل‌ باضافه چهل درصد حقوق پایه یک و حقوق پایه‌های ۵ و ۶ و ۷ برابر است با حقوق پایه قبل باضافه سی درصد حقوق پایه یک و حقوق پایه‌های‌۸ و ۹ و ۱۰ برابر است با حقوق پایه قبل باضافه بیست درصد حقوق پایه یک.

تبصره ۱- به مشمولین این قانون که تمام مدت کار را در کارگاه های مربوطه انجام وظیفه می‌نمایند در مدت اشتغال فوق‌العاده از سی تا پنجاه ‌درصد حقوق پایه دریافتی به عنوان فوق‌العاده کارگاه پرداخته خواهد شد.

تبصره ۲- ترتیب اعطاء ترفیع مشمولین این قانون طبق آئین‌نامه‌ای خواهد بود که بتصویب هیئت وزیران میرسد.

ماده ۴- از تاریخ تصویب این قانون برای مشمولین ماده یک که در وزارتخانه‌ها و مؤسسات وابسته به دولت اعم از اینکه بطور رسمی – قراردادی – حکمی – روزمزد مشغول خدمت هستند با رعایت سنوات خدمت طبق مواد فوق پایه آنان تعیین و در صورتی که حقوق آنان تکافوی‌ حقوق پایه مربوطه را بنماید احکام پایه‌های آنان صادر و بموقع اجرا گذارده خواهد شد و چنانچه حقوق آن‌ها تکافوی پرداخت حقوق پایه مربوطه را‌ ننماید وزارتخانه‌ها و مؤسسات وابسته به دولت مکلفند احکام پایه‌ها را صادر و پرداخت تفاوت را موکول بوجود اعتبار ننمایند در هر حال این‌ تفاوت از سال ۱۳۳۹ در بودجه منظور و پرداخت خواهد شد.

ماده ۵- مشمولین این قانون که سابقه خدمت رسمی ندارند از قبیل کارمندان پیمانی و حکمی و روزمزد مکلفند کسور بازنشستگی سنوات خدمت‌ گذشته را بر اساس اشل مندرج در این قانون به اقساط متناسب پرداخت نمایند و کسانی که قبل از تصویب این قانون بازنشسته شده‌اند مشروط بر اینکه ‌نسبت بگذشته به هیچ وجه ایجاد تعهدی نشود پایه و حقوق آن‌ها از تاریخ اجراء این قانون به مأخذ حقوق بازنشستگی شاغلین ترمیم و پرداخت‌ میشود ورثه بازنشستگان شاغلین بالا مشمول این ماده خواهند بود.

ماده ۶- دولت مکلف است از تاریخ تصویب این قانون تا سه ماه لایحه قانونی استخدام کارمندان کشوری را با در نظر گرفتن احتیاجات و طبقه‌ مشاغل و مراتب علمی تهیه و تقدیم مجلس نماید. ‌

ماده ۷- دولت مأمور اجرای این قانون است.

قانون فوق که مشتمل بر هفت ماده و شش تبصره است پس از تصویب مجلس سنا در جلسه پنجشنبه بیست و سوم دیماه یکهزار و سیصد و سی و‌ هشت بتصویب مجلس شورای ملی رسید.

نایب رئیس مجلس شورای ملی – عماد تربتی ‌

قانون بالا در جلسه ۱۳۳۸/۱۰/۸ به تصویب مجلس سنا رسیده است.


تازه‌های قوانین:

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا