رأی وحدت رویه شماره ۱۹۹۹ – ۱۳۳۲/۹/۲۵ هیئت عمومی دیوان عالی کشور

رأی وحدت رویه شماره ۱۹۹۹ – ۱۳۳۲/۹/۲۵ هیئت عمومی دیوان عالی کشور

چون در ماده (۵) قانون جلوگیری از تصرف عدوانی که ملاک قابل پژوهش بودن حکم دادستان در مورد تصرف عدوانی است ذکری از قابل فرجام بودن حکم دادگاه نشده و عمومات قانونی راجع به قابل فرجام بودن احکام شامل مورد نیست و از روح قانون مذکور مستفاد می‌شود که نظر قانون‌گذار در مورد جلوگیری از تصرف عدوانی بر تسریع و تسهیل است لذا قبول دادخواست فرجامی نسبت به احکام مربوط به تصرف عدوانی که مرجع رسیدگی بدوی دادسرا بوده خلاف مفاد قانون نامبرده است.

مواد قانونی مرتبط:

ماده ۵ (منسوخ ۱۳۳۹/۲/۲۴) قانون [منسوخ] طرز جلوگیری از تصرف عدوانی مصوب ۱۳۰۹/۲/۱۴: مامورین مذکور در ماده ۲ حکم خود را نسبت به تصرف عدوانی باید کتبا به مدعی‌علیه ابلاغ نموده بلافاصله آن را به موقع اجرا ‌گذارند از این حکم تا ده روز پس از ابلاغ می‌توان استینافا شکایت کرد مرجع شکایت اگر حکم از طرف مدعی‌العموم بوده محکمه بدایت محل و اگر از‌ طرف حاکم یا نایب‌الحکومه بوده نزدیک‌ترین محکمه صلح خواهد بود.


جدیدترین آراء وحدت رویه:

خروج از نسخه موبایل