رأی وحدت رویه شماره ۲۳۳ – ۱۳۴۹/۱۰/۲ هیئت عمومی دیوان عالی کشور

۹ اردیبهشت ۱۴۰۰

۰ ۴ خواندن این مطلب ۳ دقیقه زمان میبرد

رأی وحدت رویه شماره ۲۳۳ – ۱۳۴۹/۱۰/۲ هیئت عمومی دیوان عالی کشور

نظر به ماده (۲۱) آیین‌نامه راهنمایی و رانندگی مصوب سال ۱۳۴۷ که به‌موجب آن هرکس بخواهد با هر نوع وسیله نقلیه موتوری و غیر موتوری رانندگی کند باید دارای گواهینامه رانندگی مربوط به آن وسیله نقلیه باشد و نظر به اینکه شرایط تحصیل پروانه پایه ۲ شخصی با پروانه پایه ۲ همگانی به شرح مندرج در شق ۴ و ۵ ماده (۲۲) آیین‌نامه با یکدیگر متفاوت است بنابراین کسی که با پایه ۲ شخصی مبادرت به رانندگی با وسایل نقلیه عمومی نموده و مرتکب قتل غیر عمد شود عمل او چون فاقد پروانه لازم بوده مشمول ماده (۲) قانون تشدید مجازات رانندگان است.

مواد قانونی مرتبط:

ماده (۲۱) آیین نامه [منسوخ] راهنمایی رانندگی مصوب ۱۳۴۷/۲/۱۸: هر کس بخواهد با هر نوع وسیله نقلیه موتوری زمینی رانندگی کند باید دارای گواهینامه رانندگی مربوط به آن نوع وسیله نقلیه باشد.

ماده (۲۲) آیین نامه [منسوخ] راهنمایی رانندگی مصوب ۱۳۴۷/۲/۱۸: شرائط لازم برای صدور انواع گواهینامه‌های رانندگی به شرح زیر است:

الف- گواهینامه رانندگی موتورسیکلت.

۱- سن ۱۸ سال تمام.

۲- قبول شدن در آزمایش‌های آئین‌نامه راهنمائی و رانندگی با موتورسیکلت.

ب (اصلاحی ۱۳۵۴/۷/۱۹)- گواهینامه رانندگی پایه ۲ برای رانندگی و با وانت و کامیونت تا ظرفیت ۳۵۰۰ کیلو گرم و اتومبیل‌های سواری و استیشن:

۱- سن ۱۸ سال تمام

۲- قبول شدن در آزمایش‌های آیین‌نامه راهنمایی و رانندگی با اتومبیل‌سواری.

ج- گواهینامه رانندگی پایه ۱ برای رانندگی با کلیه وسائل نقلیه موتوری زمینی باستثناء موتورسیکلت.

۱- سن ۲۲ سال تمام.

۲- قبول شدن در آزمایش‌های آئین‌نامه راهنمائی و رانندگی و رانندگی با اتومبیل‌های بزرگ اعم از کامیون به ظرفیت بیش از ۳۵۰۰ کیلوگرم و اتوبوس.

۳- داشتن اطلاعات فنی لازم.

۴- گذشتن ۲ سال تمام از تاریخ اخذ گواهینامه رانندگی پایه ۲.

د- گواهینامه رانندگی ویژه برای رانندگی با وسائل نقلیه سنگین – جاده سازی و ساختمانی و مخصوص حمل اشیاء سنگین و جراثقال اسکله‌ها.

۱- سن ۲۳ سال تمام.

۲- قبول شدن در آزمایش‌های آئین نامه راهنمائی و رانندگی و روشن کردن موتور و راندن وسائل نقلیه مورد نظر در جهات مختلف – ترمز کردن و دور زدن با آن‌ها.

در گواهینامه رانندگی ویژه نوع وسیله نقلیه ای که راننده می‌تواند با آن رانندگی کند قید می‌شود. برای رانندگی با وسائل نقلیه ویژه‌ای که سرعت آن‌ها از ۳۰ کیلومتر در ساعت تجاوز می‌کند در شهرها و راه‌های عمومی علاوه بر داشتن گواهینامه ویژه داشتن گواهینامه پایه ۱ نیز ضروری است.

ه- گواهینامه رانندگی با تراکتور چرخ لاستیکی در مزارع.

۱- سن ۱۸ سال تمام.

۲- قبول شدن در آزمایش‌های آئین‌نامه راهنمائی و رانندگی.

۳- قبول شدن در امتحان رانندگی با تراکتور.

۴- گواهی صلاحیت استفاده از ماشین‌های کشاورزی از طرف وزارت کشاورزی و منابع طبیعی.

تبصره ۱- برای اخذ هر نوع گواهینامه رانندگی داشتن سواد خواندن و نوشتن جز برای کسانی که در تاریخ ۶ بهمن ماه ۱۳۴۷ – ۲۵ سال تمام داشته‌اند ضروری است.

تبصره ۲ (اصلاحی ۱۳۵۴/۷/۱۹)- دارندگان گواهینامه رانندگی پایه ۲ درصورتی می‌توانند با وسایل نقلیه عمومی‌ باری که ظرفیت بارگیری آن مطابق مشخصات ساخت کارخانه سازنده بیش از ۳۵۰۰ کیلوگرم نباشد همچنین با اتومبیل‌های سواری عمومی‌ و استیشن عمومی‌ و مینی‌بوس و آمبولانس رانندگی نمایند که سن آنان از ۲۳ سال تمام کمتر نباشد و یک سال تمام از تاریخ اخذ گواهینامه گذشته باشد.

تبصره ۳- دارندگان گواهینامه‌های رانندگی پایه ۲ به شرط داشتن ۲۳ سال تمام و قبول شدن در آزمایشهای رانندگی با اتوبوس یک طبقه با اجازه مخصوص شهربانی می‌توانند مادام که در خدمت شرکت‌های واحد اتوبوسرانی هستند به رانندگی با اتومبیل‌های یک طبقه شرکت‌های مذکور مبادرت ورزند.

تبصره ۴- کلیه گواهینامه‌های رانندگی با تراکتورهای زراعتی که تا تاریخ ۱۳۵۱/۱۱/۲۴ از طرف شهربانی صادر شده است همچنان معتبر می‌باشد.

و (الحاقی ۱۳۵۴/۷/۱۹)- گواهینامه رانندگی دوچرخه موتوردار (گازی):

۱- سن ۱۵ سال تمام

۲- قبول شدن در آزمایش شفاهی آیین‌نامه راهنمایی و رانندگی.

۳- قبول شدن در امتحان رانندگی با دوچرخه موتوردار (گازی).

ماده (۲) قانون [منسوخ] تشدید مجازات رانندگان مصوب ۱۳۲۸/۴/۱۴: در مورد ماده فوق هر گاه راننده یا متصدی وسائل موتوری مست بوده و یا پروانه نداشته و یا زیادتر از سرعت مقرر حرکت می‌کرده و یا‌ آن که دستگاه موتوری را با وجود نقص و عیب مکانیکی به کار انداخته و یا در محل‌هایی که برای عبور پیاده‌رو علامات مخصوص گذارده شده مراعات‌ لازم ننماید و یا از محل‌هایی که عبور از آن ممنوع گردیده رانندگی نموده به حبس مجرد از دو سال تا پنج سال و تأدیه غرامت از ده هزار ریال الی پنجاه هزار‌ ریال محکوم می‌شود و نیز مرتکب برای مدت پنج الی ده سال از حق رانندگی و یا تصدی به وسایل موتوری محروم می‌گردد.