رای وحدت رویه شماره ۸۳ – ۱۳۵۳/۹/۳۰ هیئت عمومی دیوان عالی کشور

۲ اردیبهشت ۱۴۰۰

۰ ۹ خواندن این مطلب 1 دقیقه زمان میبرد

فهرست

رای وحدت رویه شماره ۸۳ – ۱۳۵۳/۹/۳۰ هیئت عمومی دیوان عالی کشور

نظر به اینکه مطابق ماده ۱۷۴ اصلاحی قانون آیین دادرسی مدنی محکوم‌علیه غایب پس از ابلاغ حکم غیابی می‌تواند دادخواست پژوهشی به مرجع رسیدگی پژوهشی تقدیم کند و استثنایی که مقنن به‌موجب همین ماده راجع به احکام غیابی صادر در دعاوی که خواسته آن بیش از بیست هزار ریال نیست قائل شده و آن‌ها را قابل اعتراض در دادگاه شناخته بدان جهت است که این‌گونه احکام به‌موجب ماده ۴۷۶ آیین دادرسی مدنی اصولاً قابل رسیدگی پژوهشی نمی‌باشد و وقتی احکام از این قبیل که دادگاه شهرستان به قائم‌ مقامی دادگاه محل صادر می‌کند قابل اعتراض شناخته شده است به طریقی اولی احکام غیابی صادر از دادگاه بخش در دعاوی مزبور قابل اعتراض در آن دادگاه خواهد بود.

مواد قانونی مرتبط:

ماده ۱۷۴ قانون [منسوخ] آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۱۸/۶/۲۵: محکوم‌علیه غائب می‌تواند ظرف ده روز پس از ابلاغ حکم غیابی دادخواست پژوهشی به مرجع رسیدگی پژوهشی تقدیم دارد.

ماده ۴۷۶ قانون [منسوخ] آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۱۸/۶/۲۵: احکام مفصله زیر قابل پژوهش نیست:

۱- احکام صادره در دعاوی که خواسته آن از بیست هزار ریال بیشتر نباشد.

۲- احکامی که دادگاه‌های شهرستان در رسیدگی پژوهشی می‌دهند.

۳- احکامی که طبق رای یک یا چند نفر کارشناس صادر شده است که اصحاب دعوی کتباً در تعیین آنان تراضی کرده و رای آن‌ها را قاطع دانسته‌اند.

۴- احکام صادره در دعاوی که اصحاب دعوی تراضی کرده‌اند که به دعوی آنان فقط در درجه نخستین و بدون پژوهش رسیدگی شود.

۵- احکام مستند با قرار قاطع دعوی در دادگاه

۶- احکام مستند به سوگند در مورد فقره ۳ و ۴ صورت جلسه که به امضای طرفین رسیده باشد سند کتبی محسوب است.